ضوابط بين المللي طراحي سبز

• بهره وري بهينه از انرژي ( در تمامي اجزاء پروسه طرح و توليد و استفاده و مرگ محصول).
• قابليت بازيافت طبق اصول استاندارد بين المللي.
• اختصاص موادي با كارآيي لازم.
• استفاده از مواد عايق كاري در صورت نياز براي جلوگيري از اتلاف انرژي.
• انتخاب شيوه هاي بهينة توليد.
• سادگي و سهولت خروج قطعات داخلي به منظور مونتاژ.
• كاهش تنوع مواد بكار رفته.
• استفاده از مواد بومي و طبيعي.
• خود داري از تركيب موادي كه با هم ناسازگارند.
• خودداري از به كارگيري مواد مركب تا حد امكان.
• در نظر گيري تمييز و تشخيص مواد نشكيل دهنده بعد از طي دورة عمر محصول براي دمونتاژ.
• اطمينان از قابليت تعويض قطعات يك مجوعه با هم در طراحي براي توليد مجدد.
• قابليت  تعمير يا تعويض سادة قطعات
• امكان تعويض متعلقات تكنولوژي بدون تاثير بر پيكره كلي محصول.
• انتخاب و طراحي پيكره هاي كلاسيك به لحاظ ماندگاري.
• امكان به روز كردن يك طرح از طريق جابجايي يك يا چند قطعه كليدي.
• جلوگيري از هر گونه آلودگي زيست محيطي.
• استفاده از فرم طبيعي و دست نخورده مواد و مصالح به خصوص در تكميل سيماي شهر.
• تاكيد بر قابليت طراحي بر اساس نيازهاي واقعي.
• حداقل گرايي (مينيماليسم)
• خودداري از جزئيات غير كاربردي و صرفا تزييني.
• استفاده از طرح هاي چند منظوره       

امامي

گروه طراحي صنعتي ، دانشگاه تهران